¹⁰ Lelewel J. Dziela. - T. 10. S. 196. Dar įdomiau, kad šis „margumynas” reiškiąs Lenkijos įtaką: „Co bądź bedąc zlewkiem praw ržnych wplyw, jaki Polska na Wielku Ksęstwo Litewskie wywierala”.

¹¹ Mūsų siūlomos baltofilijos sąvokos apibrėžimas: Baltofilija yra kultūrinė ir istoriografinė programa, Lietuvos kultūros tyrimo prioritetiniu uždaviniu laikanti jos specifiškumo („tautiškumo") išryškinimą, o šios specifikos pagrindu – pagoniškąją baltų kultūrą. Nuoseklus tautiškumo ieškotojas visada tampa baltofilu.

¹² Ustrialov N. G. Issledovanie voprosa, kakoe miesto v russkoj istorii dolžno zanimat kniažestvo Litovskoje. - Sankt Peterburg, 1839.

¹³ Kojalovič M. O. Lekcii po istorii Zapadnoj Rosii. - Moskva, 1864; BeliajevI. D. Očerk istorii Severo-Zapadnogo kraja Rosii. - Vilno, 1867.

¹⁴ Jaroszewicz J. Litwy pod względem jej cywilizacji. -T 1-2. – Wilno, 1844-1845. Apie J. Jaroszewicziaus koncepciją žr. informatyvų V. Berenio straipsnį: Berenis V. S. Daukanto ir J. Jaroszewicziaus istorinės Lietuvos samprata // Kultūros barai. – 1993. – Nr. 7.

¹⁵ Jaroszewicz J. Op. cit. - T. 2 - S. 79

¹⁶ Iškalbingiausias tekstas: Brückner A. Polacy a Litwiny. Język i literatura //Polska i Litwa w dziejowyrn stosunku. - Kraków, 1914. - S. 343-392. Žr. taip pat Brückner A. Wplywy polskie na Litwie i w Slowianszczynie wschodniej // Polska w kulturze powszechnej. - T. 1. - Kraków, 1918. – S. 153-166; Brückner A. Promieniowanie kultury polskiej na kraje sąsiednie // Kultura staropolska. - Kraków, 1932. - S. 705-726. (Abu pastarieji tekstai perspausdinti: Brückner A. Kultura pismienictwo, folklor. - Warszawa, 1974); Brückner A Dzieje kultury poskiej. T. 1. - Kraków, 1931. - S. 641-6491; T. 2. - S. 368-372; 653-656.

¹⁷ Brückner A. Polacy a Litwini. — S. 390: „Kultura litewska jest mimo wszelkiej roznicy etniczej i językowej tylko odpryskiem polskiej”.

¹⁸ Brückner A. Promieniowanie kultury polskiej na kraje sąsiednie // Bruckner A. Kultura, piśmiennictwo, folklor. - Warszawa, 1974. - S. 371.

¹⁹ Bobrzynski M. Dzieji Polski w zarysie. Warszawa, 1879. - S. 175-180. Liublino unija veikale net neakcentuojama (žr. p. 281-294). Taigi išeitų, kad Lietuva jau nuo Krėvos turėjo priklausyti „do vrielkiego ciala Rzpltej” (p. 285).

²⁰ Unijos istoriografijos konceptualiausia apžvalga: Bardach J. Studii z ustroju i prawa Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVII w. – Warszawa, 1970. – S. 11-67.

²¹ Fijalek J. Uchrześcijanienie Litwy przez Polskę i sachowanie w niej języka ludu // Polska i Litwa w dziejowym stosunku. - Krakovv, 1914. - S. 327-333.

²² Skirmuntt K Dzieje Litwy. - Kraków, 1886.

²³ Limanowski B. Historia Litvvy. Warszawa, Kraków, 1917. (Pirmas leidimas - 1895); Wasilewski L. Litwa I Bialorus. - Warszawa, 1912 (Antras leidimas - 1925); Jakubowski J. Dzieje Litwy w zarysie. - Warszawa, 1921.

²⁴ Koneczny F. Dzieje Polski za Jagiellonow. - Kraków, 1903. - S. 45.

²⁵ Koneczny F. Dzieje Rosji od najdawniejszych do najnowszych czasow. - Poznan etc 1921 - S. 54-61.

²⁶ Ten pat. - P 54.: „Bezpośredni wplyw prawa polskiego na panstwo litewskie” trwal tylko sześć lat (1386-1392), gdyź tylko tak krotko bylo ono wcielone do korony Polskiej. Od a. 1392 aź do 1792 przechodzil stosunek Litwy do Polski przez rozmaite zmiany ale zawsze bez najmnijszej przerwy stanowilo wielkiw księstwo Litewskie oddzielne panstwo, nie podlegajęce źadnym polskim prawom źadnemu urzedovi polskiemu”.

²⁷ Koneczny F. Polskie Logos i Ethos: Roztrisanie o znaczeniu i celu Polski. - T. 2. - Poznan, Warszawa, 1921.